Η ιστορία της Ε.Κ. — «Οι γραμμές που αγάπησα αργά»

«Για χρόνια, η σχέση μου με τον καθρέφτη ήταν μια μάχη. Κάθε πρωί, η πρώτη μου κίνηση ήταν να ελέγξω αν η λεπτή γραμμή ανάμεσα στα φρύδια είχε γίνει βαθύτερη ή αν το “κουρασμένο” βλέμμα είχε εγκατασταθεί μόνιμα στο πρόσωπό μου. Ξόδεψα μια περιουσία σε κρέμες που υποσχέθηκαν “θαύματα” και σε θεραπείες που στόχο είχαν να παγώσουν τον χρόνο.

Ώσπου μια μέρα, η κόρη μου, πεντέμισι ετών τότε, με πλησίασε ενώ βαφόμουν. Άγγιξε με το μικρό της χέρι την εξωτερική γωνία των ματιών μου, εκεί που σχηματίζονται οι γραμμές του γέλιου. “Μαμά, μου αρέσουν αυτές οι ζωγραφιές στο πρόσωπό σου, δείχνουν ότι γελάς πολύ”, μου είπε με την αφοπλιστική ειλικρίνεια ενός παιδιού.

Εκείνη τη στιγμή, κάτι μέσα μου έσπασε και ξανακολλήθηκε διαφορετικά. Συνειδητοποίησα ότι αυτές οι “ζωγραφιές” ήταν ο χάρτης της ζωής μου. Οι γραμμές στα μάτια ήταν από τα καλοκαίρια που γελούσα μέχρι δακρύων με τις φίλες μου. Η γραμμή στο μέτωπο ήταν από τις νύχτες που ξενύχτησα πάνω από τα βιβλία μου ή από την αγωνία για τους ανθρώπους που αγαπώ.

Η ομορφιά δεν είναι η έλλειψη σημαδιών, αλλά η ιστορία που αυτά διηγούνται. Σήμερα, στα 45 μου, συνεχίζω να φροντίζω το δέρμα μου. Όχι όμως για να κρύψω ποια είμαι, αλλά για να τιμήσω το σπίτι της ψυχής μου. Πλέον, το skincare μου δεν είναι “όπλο” κατά του χρόνου, αλλά μια πράξη ευγνωμοσύνης.

Αυτή είναι η δική μου ιστορία. Και είναι όμορφη, γιατί είναι αληθινή.»